Behandeling van parodontitis

Bij een professionele gebitsreiniging voert de tandarts of mondhygiënist een systematische reiniging uit van alle tandoppervlakken. Bij parodontitis is het vooral belangrijk om de worteloppervlakken onder de tandvleesrand die door bacteriën zijn gekoloniseerd, te reinigen en glad te maken.

Daarnaast wordt alles verwijderd wat een goede mondhygiëne thuis moeilijker kan maken. Dit omvat tandsteenafzettingen boven de tandvleesrand en uitstekende randen van kronen of vullingen.

Een eerste professionele gebitsreiniging kan zelden in één zitting worden uitgevoerd. Voor patiënten met gevorderde parodontitis worden meerdere afspraken voor gebitsreiniging gepland.

Het is niet altijd gemakkelijk om thuis een optimale regelmatige mondhygiëne toe te passen. Een grote uitdaging is bijvoorbeeld het reinigen van de ruimtes tussen de tanden. Er zijn speciale hulpmiddelen voor mondhygiëne voor deze ruimtes, de zogenaamde interdentale ragers (tussenborsteltjes). Ze worden individueel geselecteerd voor elke situatie in de mond en de patiënt wordt door de tandarts of mondhygiënist geïnstrueerd in het juiste gebruik.

Tijdens hun tandvleesbehandeling leren patiënten een mondhygiënetechniek die is aangepast aan hun situatie. Een goede therapietrouw bij een optimale mondhygiëne thuis is doorslaggevend voor het succes van de behandeling.

Voor meer informatie over instructies voor mondhygiëne, zie www.oralhygiene-instruction.com.

Een tot twee maanden na de professionele gebitsreiniging wordt het resultaat gecontroleerd. Bij deze herbeoordeling controleert de tandarts ook of patiënten in staat zijn hun tanden goed te reinigen met mondhygiëne thuis.

Als thuis een goede mondhygiëne wordt toegepast, kan een duidelijke afname van gingivitis en krimp van het tandvlees worden verwacht. Zelfs als de oppervlakken van de wortels blootliggen, zullen er in een ideaal geval minder resterende tandvleespockets met pocketdieptes van meer dan 3 mm worden gemeten. In deze gevallen kan de tandvleesbehandeling worden afgesloten en de herstelde situatie worden gehandhaafd met regelmatige afspraken bij de mondhygiënist.

Als er na de eerste professionele gebitsreiniging nog steeds resterende tandvleespockets van meer dan 5 mm diep worden gevonden, kunnen de tandsteenafzettingen die vaak achterblijven beter worden verwijderd met een chirurgische behandeling. Bovendien kunnen tandvleescontouren worden gecorrigeerd en in bepaalde gevallen kan zelfs worden geprobeerd verloren weefsel weer op te bouwen met zogenaamd biomateriaal (gestuurde weefselregeneratie).

Complexere tandvleesbehandelingen duren vaak meer dan een jaar. Getroffen patiënten moeten het verloop van deze behandeling begrijpen en weten wat er kan worden bereikt. Goede therapietrouw van de patiënt met een goede mondhygiëne thuis, stoppen met roken of een aanpassing van het dieet zijn absoluut noodzakelijk.

Na een tandvleesbehandeling kan langdurig succes voor vele jaren alleen worden gegarandeerd als patiënten elke dag thuis een optimale mondhygiëne toepassen, waardoor wordt voorkomen dat hun tandvlees opnieuw ontstoken raakt door nieuwe bacteriële lagen.

Voor een optimaal succes op de lange termijn is het ook belangrijk om doorlopend professionele zorg te krijgen van de mondhygiënist, zodat eventuele terugkerende problemen tijdig kunnen worden opgespoord en verholpen.

De intervallen voor deze afspraken bij de mondhygiënist zijn meestal drie, vier of zes maanden. De frequentie hangt af van de kwaliteit van de mondhygiëne, de mate van tandvleesontsteking en de aanwezigheid van zogenaamde resterende tandvleespockets.

Tijdens de professionele gebitsreiniging ervaren patiënten pijn op heel verschillende manieren. Over het algemeen is ontstoken tandvlees gevoeliger dan gezond tandvlees. Het is belangrijk om te weten dat de gehele tandvleesbehandeling onder plaatselijke verdoving kan worden uitgevoerd.

Een andere bijwerking van tandvleesbehandeling is de krimp van de tandvleesrand na de professionele gebitsreiniging. Deze krimp leidt over het algemeen tot het ontstaan van open ruimtes tussen de tanden en een grotere gevoeligheid van de tandworteloppervlakken voor koude temperaturen of zuur voedsel. Deze grotere gevoeligheid verdwijnt meestal na een paar maanden weer.

Tandartsen hebben tijdens hun studie tandheelkunde theoretische en praktische training en toetsing gehad in het opsporen en behandelen van parodontitis. Met deze training kunnen zij zelf gevallen behandelen die niet al te ernstig zijn. In nascholingscursussen en andere evenementen aangeboden door universiteiten, nationale parodontologische verenigingen en andere instellingen kan deze basiskennis worden verdiept.

De behandeling van moeilijke gevallen – vooral snel voortschrijdende parodontale aandoeningen bij adolescenten en volwassenen – vereist speciale kennis en een infrastructuur die een volledige langdurige parodontale zorg garandeert. De huistandarts kan dergelijke patiënten doorverwijzen naar een parodontoloog.